اندربندر

راهکارهای بهینه و چالشهای پیش رو برای پر نمودن انواع چاله

جلسه شورای ده رأس ساعت 8 و سی و سه دقیقه و 41 ثانیه صبح  به افق بوشهر (25 درجه عرض شمالی واقع در منطقه بین­المدارین و جنب حاره­ای) پیرامون راهکارهای بهینه جهت چالش­زدایی در راستای تعیین تکلیف پیرامون یک چاله­ی بزرگ و دردسرساز روستا، در سالن آمفی­جر و مرافعه دهکده مشرف بر باغ انگور آغا حاجی ارباب و با حضور انواع و اقسام مقامات محلی و استاندار بوشهر تشکیل گردیده شد.

ابتدا رییس شورا ضمن خوش­آمدگویی به استاندار، با بیان نکاتی در باره اهمیت و مضرات انواع چاله، گفت: همه جهانیان (از گبر و یهود و بت پرست و مخصوصاً استاندار محترم) می­دانند که اگر چاله نباشد، چالش هم ایجاد نمی­گردد.

وی ضمن بیان سخنان مبسوطی که یادآوری آنها شرم­آور است، افزود: این ماه بیگم بی­حیا و نسناس (البته همسر اینجانب) خیال کرده بنده بلانسبت آقایان (حاضر و غایب) خر هستم و سال و ماه و حساب و کتاب دستم نیست. من به این ضعیفه می­گویم نر است، او می­گوید بدوشش. می­گویم، نمی­شود؛ ایشان می­فرمایند که شویده می­شود.

در همین راستا سخنران بعدی جلسه که هنوز نوبتش نرسیده بود، دو لگدی وسط بیانات رییس شورا دوید و گفت: چه چیزی شویده می­شود، چه چیزی شویده نمی­شود؟ رییس شورا که داشت تفش را قورت می­داد، گفت: بحث دعوای خصوصی بنده با عیالم است و به جنابعالی ربطی ندارد. سخنران بعدی (که او هم نوبتش نرسیده) گفت: پس چرا مسایل شخصی را در جلسه مربوط به چاله مطرح می­کنی؟ در ثانی حق نداری به مقام زن توهین کنی. رییس شورا در پاسخ گفت: اولاْ که بی ارتباط با چاله نیست، دیماْ به تو چه ربطی دارد مردکه قرمساق؟ زن خودم است، هر کاریش بخواهم می­کنم. آخر می­خواهم بدانم بده و بستان من با زنم به تو چه دخلی دارد مرتیکه­ی الدنگ چموش؟ آن مردکه قرمساق و غیره نیز افزود: بر شیطان حلال­زاده لعنت.

سایر اعضای شورا نیز در ادامه جلسه مسایل شب گذشته را برای همدیگر بازگو کردند. رییس شورا گفت: پس شکر خدا که به توافق رسیدیم... زن است دیگر، یک روز لنگ و لگد می­پراند یک روز هم (و بقیه حرفش را خورد.)  

وی افزود: حالا برویم سر اصل ماجرا و چالش پیش رو پیرامون چاله بزرگ چهار راه اصلی ولایت. ای آقایان و ای حضار محترم و ای استاندار محترم. همانطور که مستحضرید، در ورودی روستا یک چاله بزرگ هست که تا به حال چند نفر را به بیمارستان فرستاده، هفت هشت ده نفری را هم در معیت ملک­الموت به عالم برزخ اعزام نموده است. اکنون چه باید کرد با این چاله چالش­زا و خواهش دارم که آغایان به نوبت رهنمود بهینه بدهند تا از شر این چاله خلاص شویم.

نفر اول: بله درست است...

رییس شورا: چی­چی درست است؟

نفر دوم: منظور ایشان چاله است.

رییس شورا: کجای چاله درست است؟ اگر درست بود که این همه مصیبت به بار نمی­آورد؟

نفر سوم: حالا بگذریم...

رییس شورا: از چی بگذریم؟ از این چاله ملعون بگذریم که تا به حال آتش عزا را در خانه همه اهالی ولایت بر پا کرده است؟ شرم­آور است آقایان.

نفر چهارم: من یک پیشنهاد دارم. اگر اجازه بدهید تا بدهم؟

رییس شورا: بده جانم. این دست و آن دست هم نکن.

نفر چهارم: من معتقدم... (رییس شورا نگذاشت حرف نفر چهارم بماسد.)

رییس شورا: تو بی چی معتقدی؟ مگر تو اعتقاد هم داری؟ چه اعتقادی؟ چه کشکی؟ اگر پادرمیانی آغا حاجی ارباب پدر زنت نبود، عمراً نمی­گذاشتم با این افکار کمونیستی وارد شورا شوی.

نفر چهارم (که کاملاً سر نخ از دستش در رفته): من به چاله اعتقاد دارم...

رییس شورا: این که نشد اعتقاد. هر الاغی به چاله اعتقاد دارد و می­داند که چاله وجود دارد و تا به حال چندین نفر موتورسوار، پیاده­سوار، خرکچی و قاطرچی و سه چوپان را به دیار عدم واصل کرده است. (الفاتحه)

نفر چهارم: آغا بنده حرفی ندارم.

رییس شورا: همان اول می­گفتی و خیال همه را راحت می­کردی. برویم سر بحث چاله.

نفر پنجم: بیایید برای از بین بردن خسارات مضره ناشی از چاله، یک دستگاه آمبولانس از بهداری بگیریم و بگذاریم پای چاله تا اگر موتورسواری نعوذبا... در چاله افتاد، بلافاصله برای دوا و درمان به بهداری فرستاده شود.

رییس شورا: درست، اما ای آدم نادان! مگر حساب و کتاب بودجه دستت نیست؟ بودجه­اش را از کجا بیاوریم؟ حالا کمبود بودجه به درک. اگر آمبولانس از صبح تا شب پای چاله ایستاد و کسی هم در چاله نیفتاد چه کنیم؟ آمبولانس که نمی­شود بیکار باشد. می­شود؟

نفر ششم: خیش ببندیم دم آمبولانس تا زمینهای همولایتی­ها را شخم بزند.

رییس شورا: این شد حرف حساب. ولی ای آدم په­په، الان که فصل شخم نیست. هست؟

در این لحظه رییس شورا در حالیکه داشت آخرین موی دماغش را با دست بیرون می­آورد، ناگهان به خودش تکانی داد و گفت: خودم راهش را پیدا کردم.

نفر اول، دوم، سوم، چهارم، پنجم و ششم با هم: خب، چی هست؟

رییس شورا: اولاً به آمبولانس احتیاجی نیست. هم خرج دارد، هم قیافه نعش کش توی ده شگون ندارد. وانگهی به خاطر بعد مسافت روستا تا بهداری، از کجا معلوم که آمبولانس بتواند سر وقت بیمار نگون بخت را به بهداری برساند؟ تضمین می­دهید؟        

نفر اول، دوم، سوم، چهارم، پنجم و ششم با هم: نه، برای چه بدهیم؟

رییس شورا: حالا آمدید سر عقل. ببینید آغایان! بیایید چاله خودمان را پر کنیم و برویم دم در بهداری چاله­ی دیگری بکنیم. با این کار: اولاً بیمار سر وقت به بهداری می­رسد. ثانیاً برای اشتغالزایی، چند تا از همین علاف­های ولایت را هم می­گذاریم سر چاله از برای انتقال مجروحین به داخل بهداری. والسلام نامه تمام.

استاندار که تا این لحظه ساکت بود، گفت: آقایان محترم! اینجا پریز برق هم وجود دارد؟

رییس شورا: بله قربان، تا دلت بخواهد.

استاندار: آقایان! قلم و کاغذ هم اینجا وجود دارد؟

رییس شورا: بله قربان، تا دلت بخواهد.

استاندار: آقایان! اینجا سیم لخت هم وجود دارد؟

رییس شورا: بله قربان، تا دلت بخواهد.

در این لحظه استاندار مشغول نوشتن چیزی شد. نوشته­اش را کامل کرد و در حالیکه یک سر سیم لخت را در دست راستش گرفته بود، سر دیگر سیم را به پریز برق زد.

استاندار در وصیتنامه­اش نوشته بود:

با توجه به عدم نیاز به اینجانب و وجود مغز نادری همچون کل­گرگعلی رییس شورای روستای ما نحن فیه، (قتلگاه اینجانب) بنده از همه حلالیت می­طلبم. وصیت می­کنم که استاندار آینده به هر طریق ممکن، حضرت کل­گرگعلی را به سمت معاون عمرانی خودش منصوب فرماید. از نمایندگان استان می­خواهم مسئله انتصاب کل­گرگعلی را پیگیری فرمایند که مایه سعادت و خوشبختی همه خلایق را فراهم خواهد کرد.

والسلام. الاحقر مرحوم مغفور علی افراسته استاندار بوشهر

چندی است که

چیزی روحم را می خراشد

و به حالی کشانده تم

که شاید

           ناز طنز بر سینه­ام نخرامد؛

اما اگر مجال دهید

و فصلی بگشایید برای سبک شدنم

تا  خنجری را

که دو کس

            دو کس

دو کس در پشتم فرو کرده­اند،

بیرون کشم؛

              ـ یا از زخم نامردی، التیام ـ

به باغ طنز خواهمتان برد؛

شاید که خنده­ای

                    از پس زهرخندی

فوران کند

            بر چهره مبارکتان

با این همه

           باز

به باغ طنز خواهمتان برد!

به باغ طنز؟

آیین تلیت کردن مخ و ایضاَ فعالیتهای مربوط به عاشقی

با توجه به اینکه خیل عظیمی از جوانان این مرز و بوم در حال حاضر در برقراری ارتباط با دختران جهت ازدواج و سایر کارهای قانونی مربوطه، دچار مشکل هستند، رهنمودهای زیر (در 9 ماده قانونی همراه با دفترچه راهنما) به پیوست ارسال می­گردد. اعلام وصول موجب امتنان است.

۱ - از خواب غفلت برخیزید و دست از خر و پف بردارید. در غیر اینصورت بهتر است بتمرگید و قید عشق را بزنید. ماده واحده: جوان خواب آلود که تا صبح فیلم­های ناهنجار می­بیند و تا لنگ ظهر می­خوابد، محال است که بتواند مخ دختری را تلیت کند. توصیه بهداشتی: لطفا زبان صاحب مرده را هنگام خواب، همینطور به حال خود رها نکنید. مگس همه جا فراوان است. 

۲ - اگر همچنان در خواب ماندید، که به درک، اما اگر بر اثر ندای عشق از خواب برخاستید، در اولین فرصت مثل آدمهای درست و حسابی (عین بنده) روبروی آیینه بایستید و برای خودتان در باره عشق سخنرانی کنید.

۳ -  به یاد داشته باشید که ممکن است همزمان، یک دختر خانم ماه­پیشانی در منزل ابوی در هجران و فراق شما در حال سوختن باشد. لطفاً مسئله را جدی گرفته و (خودتان به درک) اما به خاطر رهایی آن ضعیفه از غم دوری و سایر غم­های قانونی، دست به کار شوید.

4 ـ لطفاً هیجان­زده نشوید. قبل از هر اقدام، با پدربزرگ عروس خیالی (یا هر نوع پدربزرگ غیرقانونی) که یک آدم با تجربه و محترم است، مشورت فرمایید. سپس (یا دوپس) به مدت 48 سال در کلاس غیرانتفاعی ـ مردمی مخ­زنی ایشان شرکت فرمایید. (شهریه با 25 درصد تخفیف و ۱۰۰ درصد قبولی تضمینی محاسبه خواهد شد.) گفتنی است که آن محترم بنا به تعهدات غیراخلاقی نسبت به قبولی شما، از طریق یاهو محمد حسین جر، عشق سوزان جنابعالی را به عروس محترمه انتقال خواهد داد. یادآوری جسمی جهت اینکه آدرس اشتباهی نروید: آن آدم با تجربه محترم، کله اش کوچکتر از کف پایش است. 

5 ـ پس از فراغت از کلاس آن با تجربه محترم و دریافت گواهی موقت، برای کسب اطلاعات بیشتر نزد پدربزرگ و مادربزرگ قانونی خود رفته و چگونگی شکار  مادر بزرگ را از پدربزرگ جویا شوید. تذکر جدی: از مطرح کردن هرگونه مسایل خنک و درآوردن هر گونه لوس­بازی یا خندیدن نزد آن دو جهاندیده محترم، خودداری فرمایید.

6 ـ اکنون وقت آن رسیده است تا در اسرع وقت، یک چوب دو شاخه را از یک درخت (ترجیحاً اکالیپتوس) ببرید و به نشانه پیروزی و درست مانند یک اسلحه (ترجیحاً غیر اتمی) دوش­فنگ نمایید. حال به سوی معشوقه مورد نظر بروید. تبصره: به یاد داشته باشید که قبلاً و همزمان یک بانوی ناکام (البته در منزل ابوی) در غم هجران شما در حال سوختن بوده است. پس ایشان در اولویت است. توجه جدی: پیروزی در راه است.

7 ـ ملاحظه فرمودید که عروس خانم با کلیه لوازم عیش و نوش به همراه یک دسته گل (یکی برای خودش و یکی هم برای شما و یک دسته گل بزرگ که کاربرد اخلاقی دارد) منتها در حالتی مغموم  و ناراضی و در حالی که از شما متنفر است، در منزل ابوی به آینده نامعلوم خیره شده است. لطفاً از زدن هرگونه بشکن نزد آن بانوی محترمه مغموم خودداری فرمایید. چون وضع مالی تان افتضاح است، ابتدا مخ­زنی کرده شاید تیر به هدف خورد. (اگر نخورد مشکل از خودتان است.) لطفاْ برای از بین بردن چین و چروکهای صورت عروس خانم، از داروهای دکتر مظاهری استفاده کنید که ثواب هم دارد.

8 ـ یک رقیب خشمگین و بی حیا (که از شدت غضب مشغول جویدن شاخه درخت است) در گوشه­ای از حیاط، شما و معشوقه آینده­تان را می­پاید. لطفاً اعتنا نکرده و از هرگونه حمله و خشونت فیزیکی خودداری فرمایید. زیرا کسی به این مرتیکه الدنگ، بی­ناموس و حیز زن نمی­دهد. لطفاً تحمل داشته باشید و کار را خراب نکنید.

۹ - و پایان: کار تمام است و ایضاً بادا بادا مبارک بادا. فقط کافی است اخمها را باز کرده و لبخند بزنید. لطفاْ اگر به زور هم شده، لبخند بزنید.

سلام عزیزم عزیزم عزیزم سلام (دو بار )

دوست دارم عاشقتم والسلام (یکبار کافی است)

برای کسی که نخواهمش دیدن...

... و خداوند قطرات باران را بر پهنه زمین فرو فرستاد تا در صدفی درآیند و مرواریدی شوند درخشان. آنکه شایسته بود، گوهر شد و آن که شایسته­تر، در هیئت خسی یا خاری شکوفا شد بر پای بندگان خدا! و دیگری در باغ رویید و گل داد. خار نتیجه باران است، گوهر هم، گل نیز ایدون.

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست

در باغ لاله روید و در شوره­زار خس

وه! چه شگفت است کار این چرخ بلاگردان و گردونه­ی آسیمه­سر؛ و شگفت­تر آنکه سرچشمه یکی است اما اولی در شوره­زار به هیئت خس و خار! آن دیگر صدفی، چندان که برق از چشمان بر­گیرد و رقص شبانه سومی در باغ؟ بوی یاس ­پراکند و شقایق بیافریند!

چه باکم از خس و خار، تا آن زمان که «یاس بوی مهربانی می­دهد» و پژواک برق گوهری، چشمانم را به سوی ابدیت و لایتناهی برمی­آشوبد. سپاس آن لایتناهی را که این­سانم آفرید تا با امید به مهربانی یاس، بر شاخسار ابدیت به پرواز درآیم. 

می­پرسم: چه فرق است میان صدف، شوره­زار و باغ؟ بی­درنگ خواهی گفت: شوره­زار و گل هرگز جمع نشوند. باغ و خشکی و خار به هم نخواهند ساخت. صدف؟ آشکار است عزیز برادر... هرگاه دهان باز کرد و قطره­ای مکید، چه می­تواند پس دهد جز گوهری تابناک؟

اینک چه بنویسم بهتر است؟ بگذار بپرسمت: تو از کدام قطره­ای؟ دست نگهدار! خود بی­درنگ پاسخ خواهم داد: آیا تو همان قطره­ای که در لباسی از جنس شبنم، رقص شبانه­ای آغازیدن کرد تا بوی یاس بر بام فلک بیفکند، پشت­بام­ها را درنوردد و آسمان را فرا گیرد؟! شگفتا؟! یا...

و البته بی آنکه تو بخواهی، قطره­ی باغ، یاس را بر شاخسار درختی آفرید...  و در زایشی دیگر، قطره­ای در باغ تراویدن گرفت/ لاله­ای شد به طراوت ابر/ بر نوک قله­های باران... 

شاید که یاس چه کسی باشد؟! تو یا آن دیگری یا...؟ 

پس سهم تو یا آن دیگری چه شد؟ هیچ! شاید که خارزاده­ی خس­تباری با رستنگاهی از جنس شوره­زار. و برآمدن­گاهش، شایسته آن قطره نبود...

سرانجام نیز به هیئت خاری درآمد در پای بندگان خدا. نفرین ابدی تمام یاس­ها و همه زلال­پرستان نثار او  باد که سهمشان را از قطره زلال گرفت و خار پس داد.

شاید که در نبود کویر

قطره سر از باغ در می­آورد

و...

مردمان شاکی، مردمان مأمور،

مردمان قاضی، مردمان محکوم!

برخی از هم­وطنان هرگاه فرصت می­یابند، در موقعیتهای گوناگون (معمولاً مراسم و شب­­نشینی­ها) از حکوت گلایه می­کنند و از اینکه «حکومت در زندگی خصوصی آنها دخالت می­نماید»، درد دل می­گشایند. در این میان، فرقی هم بین عامی و تحصیلکرده وجود ندارد و هر دو گروه هرگاه ایجاب کند، فغان و فریادشان از این «دخالت نابجا» به فلک می­رسد. حتا برخی با شبکه­های تلویزیونی خارج از کشور تماس می­گیرند و می­گویند از ترس مأمورین نمی­توانند با همسر خود نیز به پارک بروند.

اکنون به نمونه­های زیر توجه کنید تا بعد پیرامون این مدعا داوری نماییم:

1 ـ بسیاری از مردم ایران، در خانه­هایشان گیرنده­های ماهواره­ای دارند. همین مردم، در مراسم عروسی، ختنه­سوران و... چه بشکن­ها که نمی­زنند. اگر مراسم در منازل شخصی باشد، هیچ مانعی برای شادی آنها وجود ندارد. اگر هم در تالار باشد، می­توانند با گرفتن یک مجوز از اداره اماکن، گروه موسیقی دعوت نمایند. گروه موسیقی نیز سنگ تمام می­گذارد و آهنگهای خوانندگان خارج از کشور را بازتولید می­نماید. هرکسی نیز پیچی در کمر داشته باشد، بدون هیچ مزاحمتی آن را در می­کند؛ این در حالی است که نیروی انتظامی به عنوان بخشی از دولت، این را می­داند و نه تنها مانعی ایجاد نمی­کند، بلکه با آنها همکاری نیز می­نماید.

2 ـ برخی از دختران و پسران ـ ترجیحاً دانشجو و همکلاسی ـ (به عنوان دوست) براحتی با یکدیگر در پارکها و کنار دریا تفریح می­کنند، با هم قرار می­گذارند، به اردو می­روند و... حتا برخی از آنها در جلو چشم دیگران دست همدیگر را گرفته و عاشقانه لبخند می­زنند. (نگارنده بارها افرادی را که می­شناسد، در چنین وضعی دیده و خوشحال شده است که کسی در کار آنها دخالت نمی­کند.) گشت نیروی انتظامی نیز دایم در حال تردد است و بسیار کم اتفاق می­افتد جلو دو نفر (جنس مخالف) را بگیرد و نسبت آنان را از همدیگر بپرسد.

3 ـ امروزه همه در زندگی خصوصی خود آزادند و دست به انتخاب می­زنند. هیچگاه مأموری (سر خود و برای تجسس) از دیوار کسی بالا نرفته تا بداند آن سوی دیوار چه خبر است. منظورم این نیست که فرد می­تواند در جلو دیگران نیز بنا به میل خود رفتار کند؛ آنچه مورد نظر نگارنده است، رفتار آزادانه افراد در حریم خصوصی آنهاست که هیچ مانعی برایش وجود ندارد. اگر هم مانعی وجود داشته باشد، ناخرسندی یک یا چند تن از اطرافیان است که از برخی رفتارها دلخوش نیستند.

برگردیم به اصل ماجرا:

گرچه تا یک دهه پیش، ناامنی فراوانی در این زمینه وجود داشت و حتا دو زوج نیز گاه در معرض شک قرار می­گرفتند؛ اما امروزه نظیر این رفتار دیده نمی­شود و دولت فهمیده است که باید حریم خصوصی افراد را پاس بدارد. هرچند وضعیت امروز ایده­آل نیست اما متناسب با وضع ما، کاری است در خور تحسین.

به رفتار حکومت و دولت که می­نگریم، متوجه می­شویم تا حدود بسیار زیادی کلاسمند شده و قانون رفته­رفته در حال سیادت است؛ اما آنچه کمرشکن و مردافکن به نظر می­آید، ستمی است که «ما شهروندان» (ما مردم) در زمینه حریم خصوصی نسبت به همدیگر روا می­داریم.

برخی مردم زاییده شک و تردید و بدگمانی، مردمی با افکار بیمار و ناخالص، مردمی که تمام روابط دیگران را از جنس «مشکوک» تفسیر می­کنند، مردمی که غیرمسئولانه در احوال همسایه تجسس می­کنند، مردمی با خرده­فرهنگ رسوب شده­ی عهد پارینه­سنگی، مردمی خدانترس و بی­تقوا، مردمی که بدون هیچ مسئولیتی و بدون داشتن دانش قضاوت، دیگران را به محکمه­های خیالی می­کشانند و... اولین عامل بسیاری از ناامنی­های اجتماعی پیرامون زندگی خصوصی دیگران به شمار می­آیند. آنچه که امروز جامعه را با این وضع اسفبار روبرو ساخته، نه رفتار حکومت و مأموران آن، بلکه رفتار بیمارگونه همین مردم است که نسبت به همنوعان خود اعمال می­کنند. به دو نمونه عینی توجه کنید. (ماجرا کامل واقعیت دارد و به دور از هرگونه عنصر ساختگی است.):

1 ـ فردی جاافتاده، بافرهنگ، زلال­پرست و بسیار مورد اعتماد می­گوید: در محل کارم با دختری که همکارم بود، آشنا شدم. اخلاقش که دستم آمد و دانستم انسان شایسته­ای است، قصد کردم او را برای برادرم زیر سر بگذارم. برای این منظور، مرتب پیگیرش بودم و چندین بار او را با ماشین شخصی تا خانه­شان رساندم. حتا شبی بی آنکه کسی بداند کیستم و چه می­خواهم، وارد حریم خانه­شان شده و با خانواده وی نیز (به صفت اینکه همکار دختر هستم) آشنا شدم. تا اینکه روزی ناگهان متوجه شدم اطرافیان (همکاران) با کمال نامردی و بی­تقوایی در ذهن بیمارشان برای ما صفحه­ای گشوده­اند و هر روز نیز که در کنار هم می­نشینند، با کمال وقاحت و بیشرمی، خیالات مریض و افکار زشت خود را روی هم جمع کرده و هر روز شاخ و برگ بیشتری به این رابطه سالم و پاک می­دهند. جالب ابنجاست: در مقابل ما چنان عادی رفتار می­کردند که تو گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.

در این جمع بیمار، شخصی که چهار عنوان فرهنگی یدک می­کشد (فوق لیسانس ـ مدرس دانشگاه. دو تای دیگرش را نمی­گویم.) بدون اینکه بداند فلسفه این رابطه چیست، گوشی تلفن را برداشته و همسر این مرد محترم را در جریان قرار می­دهد! خدا را سپاس که همسر این مرد در جریان بوده است، و گرنه چه اتفاقی می­افتاد؟! او می­گوید: به خاطر افکار بیمار همکاران و اطرافیان، چنان بحرانی برای من ایجاد شد که بهتر است ناگفته بگذارم و بگذرم. همین شخص تحصیکرده و تربیت شده شک و تردید، (که او را می­شناسم) تا کنون صدها برگ مکتوب در زمینه دموکراسی، آزادی و حقوق شهروندی دارد! شکایت به کجا ببریم؟

2 ـ شخص دیگری که از دوستان دیرین و مورد اعتماد نگارنده است، می­گوید: یکی از دوستانم مرتب با من در ارتباط  بود و گاه و بیگاه به خانه­مان می­آمد. روزی یکی از همسایگان پرسید: فلانی مجرد است یا متأهل؟ چه نسبتی با شما دارد که به خانه­تان می­آید، زیرا برخی اوقات هرگاه هم که تو نباشی، او به خانه­تان می­آید. گفتم: اولاً هیچ نسبتی ندارد. ثانیاً هیچ ربطی به تو ندارد که مجرد است یا متأهل. ثالثاً: اگر بار دیگر از این جور دری­وری­ها سر هم ببافی، در وسط کوچه گردنت را خرد خواهم کرد!

هرگاه یک مدرس دانشگاه و فوق لیسانس این مرز و بوم آنقدر نادان است که با افکار بیمارش برای شخصی شریف بحران می­سازد، برای عوام کالانعام چه پاسخی داریم؟ فردی که چندین سال نیمکت­های دانشگاه را اشغال کرده تا در آینده، آیین فرهیختگی و جوانمردی بیاموزد، شبیه به بیماران روان ـ جنسی از آب در می­آید.

و صدها نمونه از این دست حوادث را شما بیشتر سراغ دارید...

هرگاه دارای مردمی زاییده شک هستیم؛ مردمی دورو، متظاهر که روابط دیگران را در قالب «انحرافات جنسی» تفسیر می­کنند، چرا گناه را به گردن حکومت و دولت می­اندازیم؟ هرگاه مردم بیماری که تمام توجه­شان به اسافل اعضای دیگران است و در مغز کوچک و بیمارشان فقط «جنس» دور می­زند، چرا باید نبود آزادی و دخالت در امور شخصی دیگران را به گردن دولت بیاندازیم و در جلسات شبانه­مان کرکری بخوانیم؟ فروید معتقد است: هیچ کسی هیچگاه از دریچه­ای سخن به میان نمی­آورد؛ مگر آنکه از همان زاویه عقده­های سرکوب شده­ای داشته باشد. آیا کسانی که چنین می­کنند، نباید مشکل را در آنان جستجو کرد؟ آیا درون این افراد، مملو از عقده «رابطه ناسالم» با جنس مخالف نیست؟

اگر مأموران به خانه کسی می­روند تا دستگاه گیرنده ماهواره­ای او را جمع کنند، حتماً گزارش یکی از همسایه­ها (به عنوان شاکی خصوی و البته مخفی) پشت ماجرا خوابیده است. اگر دختر و پسری را (که نمی­خواهند مثل دیگران باشند) در جایی دستگیر می­کنند، حتما باید در جستجوی ردپایی از همین مردم در ماجرا بود؛ همان مردمی که گاه و بیگاه از دخالت حکومت در زندگی خصوصی دیگران می­نالند. اگر گاهی می­بینیم که یک عروسی با دخالت غیرمسئولانه عده­ای بیمار روحی و روانی ـ که از آزادی و شادی دیگران ناخرسندند ـ به دعوا و مرافعه کشیده شد، مهاجمین از همان خانواده عروس یا داماد یا همسایگان هستند و ربطی نیز به حکومت و دولت ندارد.

فسادی که امروزه در زمینه دخالت بیجای مردم در زندگی همنوعانشان دیده می­شود، آنقدر وحشت­آور است که باید برای ایمن ماندن از دست برخی مردم فاسد (تحصیلکرده یا عامی) به خدا پناه برد.

باید بیشتر از خودمان بترسیم تا حکومت و دولت. آنچه که جامعه ما را دچار بحرانهای روحی کرده، رفتار اطرافیان و همسایگان­مان است که دست به این جنایتها می­زنند و بدون توجه به آبروی دیگران، کاری می­کنند که هیچ مأموری قادر به انجام آن نیست.

فرزندان شک و تردید، و کسانی که در دامان نامهربان فرهنگ شکاک­پرور تربیت یافته­اند، ارمغانی بهتر از این برای جامعه نخواهند داشت. شگفتا که همین مردم، از صبح تا شام از منابر و تریبونهای گوناگون از تجسس در زندگی دیگران منع می­شوند و  سخنهای فراوان از زشتی شک و تجسس در احوال دیگران به گوش آنها می­خورد؛ اما باز هم دست­بردار نیستند.

به نام هستی بخش توانا

من اسماعیل منصورنژاد، مال استان بوشهر و ساکن شهر بوشهر و همین!

اگر روزی روزگاری ـ بر اثر غفلت یا هر مرض دیگری ـ خواسته باشید از اهرم به سمت برازجان بروید، در کنار سلسله جبال زاگرس، دهستانی را  می بینید که عین ورزای ناخوش احوالی در آن حوالی لم داده است... شاید مرگی مفاجات سر رسد و او را از این بیچارگی وارهاند. نام این ورزای بیمار، «محموداحمدی» است!

ورزای ناخوش احوال ما از چند دهات بیمارتر از خودش تشکیل شده که یکی از این کوره دهاتها، از قضای روزگار، بخشی از نام خانوادگی مرا (با یک ی نسبت) یدک می کشد! اسم این کوره ده نیز «منصوری جنوبی» است. یعنی ما کدخدا هستیم  که نام نحس خودمان را به آنجا بخشیده ایم؟! یا وزنه ای هستیم که آن مفلوک بی در و پیکر برای رهایی از حقارت، خودش را به ما چسبانده است؟! شاید هم روزگاری غفلت اجدادی، ما را به آن دیار کشانده باشد؟! کسی چه می داند؟ هر چه هست، زادگاه من است... و تمام کودکی و نو جوانی ام را همان جا دفن کرده ام...    

۲۰ سالم بود که دانستم باید دررفت. و بی درنگ از آنجا بیرون آمدم... چرایش بماند.

۱۶ سال است ساکن شهر بوشهر هستم. دبیر آموزش و پرورش و غیره! هنرستان حاج جاسم بوشهری و دیگر هیج جا! سه روز در هفته برای دولت هفتاد میلیونی کار می کنم: آن هم به عنوان «وزیر» تعلیم و تربیت، در مدرسه ای که خیل عظیمی از سردرگمان امروز و بی آیندگان فردا را به امید نجات از بیسوادی (و این جور حرفهای دهن پرکن) به من سپرده اند. و خداوند به بچه های مردم رحم کند...

یک سال سردبیر پیغام با ستون طنز «نیشستون» معنایش مثلاْ: «نیش استون» یا «نیش ستون» یا ... هر چیز دیگر. (عنوانش را رضا معتمد مدیر مسئول پیغام تراشید.) بعد از اینکه مرحوم مغفور جنت مکان و خلد آشیان و غیره... محمد دادفر مدیر مسئول و صاحب امتیاز روزنامه آیینه جنوب به دیار باقی (عالم سیاست) شتافت تا شاید دموکراسی و این جور بیماریها را به بوشهر بیاورد و بعد هم به «کازرون« و «ننیزک» صادر کند، دو سالی رسماْ همه کاره آنجا بودم. در آیینه جنوب هم مدتی ستون مشهور «پیرزن منگ منگو» را که بی صاحب مانده بود، من خط خطی می کردم. (و نه به توانایی نویسنده اصلی اش.) بعد هم چند مدتی در یک هفته نامه دیگر (آوای بهارستان) به عنوان آچار فرانسه و سردبیر. آنجا هم ستون طنزی بود  به نام «هفته شنبه» که نویسنده اش من بودم، البته با نام «اسراعیل منصورنژاد» که نزدیک بود گزک دست عده ای بدهد تا به جرم جاسوسی برای «اسرائیل» گوشم را بپیچانند! (که کسی معترض را راضی کرده بود و فهمانده بود اسرائیل را با «عین» نمی نویسند!)

اینها را که نوشتم، سابقه روزنامه نگاری من بوده است. حدود هشت سال عمرم را به پای روزنامه نگاری هدر دادم! برایم هیچ خیری نداشت. البته که شر هم نداشت! نه دستگیر شدم، نه بازجویی پس دادم و خوشحالم که اهل مبارزه و این جور مزخرفات نبوده و نخواهم بود. برای چه کسی؟ یکبار خریتم گل کرد و آردی را که در هاون می کوبیدند و به خورد مردم بوشهر می دادند، افشا کردم. تا یکسال هم تاوانش را پس دادم. ماتحتم را به شاخ یک مافیا زده بودم که به خیر گذشت! همین که دیدم دارد آنجایم می سوزد، بلافاصله خودم را انداختم در آب و آب هم معجزه کرد و خنک شدم...!

حالا چه؟! مثلاْ قرار است در این وبلاگ طنز بنویسم؟ سیاسی بنویسم؟ اجتماعی بنویسم؟ یادداشت روزانه بنویسم؟ خدا به خیر کند. فعلاْ هر چند روزی یکبار چیزهایی خواهم نوشت که اگر خوشتان آمد، ادامه می دهم. و گرنه، جایی را که اشغال کرده ام، به کسی دیگر واگذار خواهم کرد تا شاید باد بیاید!

و ممکن است که نام وبلاگ من (اندر بندر Andar-bandar) به عنوان یک ستون، سر از یکی از نشریات بوشهر هم دربیاورد. باید مذاکره کنم ببینم چه کار می شود کرد. اگر تصویب شد، نام نشریه محلی را هم اعلام می کنم که دیگر آن را نخوانید.

اندر بندر هم معلوم است:  آنچه که در بندر می گذرد؟! به بهانه «کوش» می رویم توی «حوش» و گاهی ملی هم می نویسیم.

بی انصافی نکرده باشم: اولین و تنها کسی که ۱۰ سال پیش به من گفت بنویس! دوست گرانمایه ام رضا معتمد مدیر مسئول و صاحب امتیاز روزنامه پیغام بود. و از او بسیار چیزها آموختم. و مدیونم. شاید هم رضا معتمد در من چیزی دیده که دیگران ندیده باشند. بعید هم نیست که معتمد هم مانند خودم حالش سر جا نباشد! و اضافه کنم: از همان روزهای اولی که قلم را به دست خودم دادم، از ابراهیم نبوی بسیار چیزها آموخته ام. البته همین جا اعتراف کنم: نه وی را دیده ام و نه می شناسم! (از ایشان هم اعلام برائت می کنم. در هیچ یک از جنایتها و جاسوسی هایش هم من دست نداشته ام. همین حالا گفته باشم.)

دیگر تمام شد! حرفی ندارم به جز سوای دوری شما که آن هم امیدوارم به خیر و خوشی میسر گردد. آمین یا رب العالمین!

تا بعد...